Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
bored, kids, summer

Γιατί να αφήσω το παιδί μου να βαρεθεί φέτος το καλοκαίρι!

Τώρα που είμαστε διακοπές, ακούω συνεχώς τα παιδιά μου και τα παιδιά των γύρω μου να λένε περίπου 100 φορές τη μέρα βαριέεεεεεεμμμμαιαιαιαι…..!


Η λέξη αυτή, όσο ενοχλητική και αν είναι, αποτελεί τη βάση για την ανάπτυξη κάθε δημιουργικής σκέψης. Είναι η βαρεμάρα που θα οδηγήσει ένα παιδί να βρει κάτι που να το ενδιαφέρει πραγματικά και να του αιχμαλωτίσει την προσοχή στο περιβάλλον.
Μερικοί από εσάς που απεχθάνεστε τη βαρεμάρα και που είστε διαρκώς σε κίνηση για να μην τύχει, ούτε έστω για ένα ασήμαντο λεπτό, να βαρεθείτε, ΜΗΝ διαβάζετε άλλο το κείμενο!

 
Δεν είναι ένα κείμενο ύμνος στην τεμπελιά, μην τα μπερδεύετε. Είναι όμως ένα κείμενο για τη σημασία του κενού στη ζωή μας.


Κενό στο μυαλό μας κάποια στιγμή μέσα στην ημέρα.
Κενό από οτιδήποτε άλλο πριν τον τοκετό.
Κενό ανάμεσα στο πριν και το μετά.
Κενό πριν από μια καινούρια σχέση.
Κενό όπου η σκέψη αναπλάθεται και τα πράγματα τοποθετούνται μέσα μας.


Αυτό το κενό το συστήνω ανεπιφύλακτα σε όλους τους ενήλικες. Για τα παιδιά όμως το θεωρώ αναγκαίο.
Πριν αναφερθώ όμως στο πως λειτουργεί αυτό το κενό στα παιδιά, είναι σημαντικό να κατανοήσουμε, πως εμείς οι γονείς δεν είμαστε διασκεδαστές των παιδιών μας. Είμαστε οι γονείς τους. Δεν προβλέπεται λοιπόν να τα «απασχολούμε» για να μην βαρεθούν, για να μην φωνάξουν, για να μην μαλώνουν, για να μην κουνιούνται, για να κάθονται ήσυχα….και η λίστα είναι δίχως τελειωμό. Οφείλουμε να κατανοήσουμε ότι η φυσική συνθήκη ενός παιδιού είναι η κίνηση. Τα παιδιά έχουν απεριόριστη ενέργεια που θέλουν να διοχετεύουν και μια έμφυτη περιέργεια να ανακαλύπτουν τον κόσμο γύρω τους γιατί αυτό τα κάνει να αισθάνονται καλύτερα και όχι επειδή θέλουν να μας σπάσουν τα νεύρα. Εμείς λοιπόν τι πρέπει να κάνουμε;
Πρώτον να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για ερεθίσματα που ανταποκρίνονται απόλυτα στις ηλικιακές και αναπτυξιακές ανάγκες των παιδιών και δεύτερον να τα αφήσουμε να βαρεθούν, να απογοητευτούν, να απορρίψουν αυτά τα ερεθίσματα για να βρούνε άλλα.


Τα μικρά παιδιά, έως 3 χρονών για παράδειγμα στην παραλία έχουν όλα όσα χρειάζονται για να παίξουν: άμμο, νερό, βότσαλα, ξυλάκια και φυσικά τα χέρια τους! Απλά καθήστε εκεί μαζί τους, πολύ σύντομα θα ανακαλύψετε και εσείς πόσο διασκεδαστικό μπορεί να είναι.
Τα παιδιά έως 7 ετών θα παίξουν ακριβώς το ίδιο παιχνίδι μόνο που θα το κάνουν πιο περίπλοκο, με λιγότερες επαναλαμβανόμενες κινήσεις, με δημιουργικό τρόπο θα χρησιμοποιήσουν ότι έχουν στη διάθεσή τους για να εμπλουτίσουν το παιχνίδι τους. 
Τα παιδιά της μέσης παιδικής ηλικίας θα προτιμήσουν πιο ομαδικές εκδοχές και θα μαζευτούνε πολλά μαζί, φτιάχνοντας και μια δράση (το νερό που πρέπει από τη μία τρύπα να πάει στην άλλη) ή μια πλοκή (τα ψάρια είναι εγκλωβισμένα και πρέπει να τα ελευθερώσουμε..) και πάει λέγοντας.

Φυσικά αυτά τα παραδείγματα αφορούν παιδιά που είναι κάπως συνηθισμένα να μην έχουν έναν ενήλικα διαρκώς από πάνω τους να τους λέει τί πρέπει να κάνουν και πώς πρέπει να παίξουν. Κουράγιο, λίγο θάρρος και εμπιστοσύνη χρειάζεται!

Η βαρεμάρα λοιπόν οδηγεί ένα παιδί να βρειμόνο του στο περιβάλλον γύρω του κάτι που μπορεί να είναι διασκεδαστικό. ΟΧΙ δεν εννοώ το κινητό του μπαμπά!
Η βαρεμάρα του παιδιού κινητοποιεί περιοχές του εγκεφάλου, ενισχυθεί την αυτορρύθμιση και την ικανότητα να περιμένει, να ματαιώνεται, τη χαρά να βρίσκει εκ νέου, αυτόνομα και αβίαστα κάτι όμορφο να παίξει.
Το παιχνίδι στη παραλία ή στην ύπαιθρο με γυμνά χέρια και πόδια, καλλιεργεί την λεπτοκινητική δεξιότητα των παιδιών, απαραίτητη για την γραφή.
Τα αυτόνομα παιδιά ξέρουν να βαριούνται. Το κενό της έλλειψης καθοδηγούμενων και ηλεκτρονικών ερεθισμάτων, οδηγεί τα παιδιά στην αυτορρύθμιση μια δεξιότητα απαραίτητη και για την κοινωνικοποίηση.

Ο Αύγουστος είναι ο ωραιότερος μήνας του χρόνου για να αφήσετε το παιδί σας να βαρεθεί….και γιατί όχι; Να το επιτρέψετε και στον εαυτό σας!


Δέσποινα Γραββάνη

Positive SSL